ประเภทของละครไทย  ละครดึกดำบรรพ์

          ละคร เป็นศิลปะการแสดงที่เป็นเรื่องราวมีมาตั้งแต่สมัยโบราณ แบ่งเป็นประเภทใหญ่ๆ ได้ ๒ ประเภท

คือ ละครรำและละครที่ไม่ใช่ละครรำ ซึ่งละครแต่ละประเภทมีลักษณะการแสดงที่เป็นเอกลักษณ์ของตนเอง

         ละครดึกดำบรรพ์ เกิดขึ้นในสมัยรัชกาลที่ ๕ จากแนวคิดของเจ้าพระยาเทเวศร์วงศ์วิวัฒน์

โดยเลียนแบบมาจากการแสดงโอเปร่าของยุโรป

           เกิดในรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ผู้ให้กำเนิดละครดึกดำบรรพ์ คือ เจ้าพระยาเทเวศร์วงศ์วิวัฒน์ (ม.ร.ว. หลาน กุญชร)

  วิธีการแสดง ผู้แสดงต้องร้องเองรำเอง ไม่มีการบรรยายกิริยาของตัวละคร ผู้ดูต้องติดตามฟังการร้องและบทแทรกเจรจาของผู้แสดงเอง มีการสร้างฉากตามท้องเรื่อง

    การแต่งกาย  ยืนเครื่องพระ-นาง

    ดนตรีและเพลงร้อง ใช้ปี่พาทย์ดึกดำบรรพ์ซึ่งเป็นวงดนตรี
ที่ปรับปรุงขึ้นใหม่ โดยยึดปี่พาทย์เครื่องใหญ่เป็นหลัก ตัดเครื่องดนตรีที่เสียงแหลม เช่น ฆ้องวงเล็กและระนาดเอกเหล็กอ่อน

    เรื่องที่แสดง ส่วนมากเป็นเรื่องเดียวกับละครนอก-ละครใน
เรื่องบทโขนของเดิม เช่น สังข์ทอง สังข์ศิลป์ชัย คาวี