นาฏศิลป์อินโดนีเซีย

ประเทศอินโดนีเซีย มีเกาะมากมายและแต่ละเกาะก็มีการแสดงของตนเอง มีเอกลักษณ์เฉพาะตัวที่โดดเด่น ศิลปะการแสดงที่เก่าแก่ที่สุด คือ การเชิดหุ่น เรียกว่า วายัง

  ๑.  การแสดงเชิดหุ่นเงา หรือวายัง เป็นนาฏศิลป์ประจำชาติที่เก่าแก่ที่สุด แต่เดิมหุ่นเชิด
ทำด้วยหนังสัตว์ เรียกว่า วายัง กุลิต เรื่องที่ใช้แสดงในวายังคือ รามายณะ และมหาภารตะ
โดยทำเป็นบทละครเฉพาะของวายัง มีการแทรกเรื่องปรัชญา ข้อคิดขบขันในชีวิตประจำวัน นำมาเชื่อมโยงร่วมสมัยใหม่

  ๒.  นาฏศิลป์สุมาตรา ลักษณะการแสดงจะแสดงเป็นเรื่องราวของนิทานพื้นบ้านและเรื่องราวในราชสำนัก จะไม่แสดงเรื่องรามายณะและมหาภารตะ

  การแต่งกาย ผ้านุ่งที่ใช้มักเป็นลายหยกทอง และหยกเงิน ใส่เสื้อกำมะหยี่แขนยาว ตัวยาว
ผมเกล้ามวยผมต่ำ ใช่ปิ่นหรือเครื่องประดับศีรษะสีทอง

  ๓.  นาฏศิลป์ชวา เป็นการแสดงที่มีพื้นฐานมาจากการรำในราชสำนักมีลีลาร่ายรำที่นุ่มนวล ประณีต จังหวะที่ใช้ในการร่ายรำจะช้า มีผ้าสไบเป็นส่วนประกอบสำคัญในการร่ายรำ
เวลาแสดงตาจะตกตลอดเวลา ไม่ใช้สายตาไปยังคนดู วงดนตรีประกอบการแสดง เป็น
วงดนตรีประจำราชสำนักสมัยโบราณ ปัจจุบันใช้วงดนตรีสำหรับฟ้อนรำ เรียกว่า ภารมวลัน

  การแต่งกาย นุ่งผ้าถุงรัดรูป แบบยอดการัต โดยทิ้งชายยาวไว้ด้านข้าง หรือแบบสราการัตนุ่งผ้าถุงจีบหน้าบาง ด้านหน้าชายผ้าครอบข้อเท้า สวมเสื้อแขนสั้นหรือแขนกุด สวมกระบังหน้าทองประดับเลื่อม ประดับมวยผมด้วยปิ่น

๔.  นาฏศิลป์บาหลี การร่ายรำเพื่อบวงสรวงและ
บูชาสิ่งศักดิ์สิทธิ์เป็นส่วนใหญ่ มีการแสดงละคร
เป็นเรื่องราว ลักษณะการแสดงมีชีวิตชีวา จุดเด่นคือ
การยักย้ายสะโพก การใช้ดวงตา เครื่องดนตรี
จะคล้ายคลึงกับดนตรีชวา เช่น มหาภารตะ รามายนะ และละครพื้นบ้าน

  การแต่งกาย ผู้หญิง นุ่งผ้าถุงพันตัว ตัวเอกจะพันผ้าถุงชายยาว จากพื้นปัดไปด้านหลัง มีเครื่องประดับศีรษะลวดลายทอง หรือกระบังหน้า ถ้าเป็นการแสดงพื้นบ้านก็จะเกล้าผมมวยต่ำประดับด้วยดอกลั่นทม